"Van Amstelklasse" fregatten - Navy Inside Navyinside.nl
Navy Inside

Zoekveld

Zoek op navyinside.nl:

Zoekveld

Van Amstelklasse
De zes fregatten van de "Van Amstelklasse" zijn door de Amerikaanse marine in bruikleen gegeven in de periode van 1951 tot 1967. De voormalig destroyer escorts werden in 1967 ten bate van de Verenigde Staten verkocht als schroot.
Hr.Ms. De Bitter (F807)

Cannonklasse Destroyer Escorts
De Destroyer Escorts van de "Cannonklasse" werden tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Verenigde Staten gebouwd. Het eerste schip, de "USS Cannon", werd in 1943 in dienst gesteld. Er zouden 116 destroyers gebouwd worden, maar dit aantal werd gereduceerd naar 72. De bouwtijd van de destroyer escorts bedroeg ongeveer vier maanden. Zes destroyers werden direct naar voltooiing bij de Vrije Franse Strijdkrachten in dienst gesteld. De Destroyer Escorts hebben tijdens de Tweede Wereldoorlog een belangrijke bijdrage geleverd als beschermer van de bevoorrading- en troepentransportschepen tegen de onderzeebootdreiging en aanvallen vanuit de lucht.
De geschatte levensduur van de destroyer escorts was kort, maar veel van de schepen bereikten een leeftijd van 20 jaar. Na de Tweede Wereldoorlog werden een groot aantal destroyer escorts in bruikleen gegeven of verkocht aan andere marines, waaronder Nederland. Momenteel is een voormalige "Cannonklasse" destroyer nog in dienst. De Filipijnse "BRP Rajah Humabon (FF-01)", de voormalige "USS Atherton" was in 2016 nog de enige destroyer escort in actieve dienst.

Mutual Defence Aid Program
Het Mutual Defense Aid Program werd na de Tweede Wereldoorlog in het leven geroepen om de Europese landen te assisteren bij het opbouwen van een krijgsmacht. Het doel van het MDAP programma was ervoor te zorgen dat West-Europa buiten de invloedssfeer van de Sovjet-Unie bleef. Tussen 1948 en 1954 is circa 30miljard dollar ten behoeve van het MDAP uitgegeven door de Verenigde Staten. Het ging hierbij om het leveren van goederen, het opleiden van personeel en het financieren van projecten. De hulp is tot de jaren '60 voortgezet en langzaam afgebouwd. Nederland kreeg in het kader van het MDAP fregatten, onderzeeboten, mijnenvegers en een vliegtuigen. Zodoende kreeg Nederland in 1950 en 1951 zes fregatten van de "Cannonklasse" in bruikleen. De "USS Burrows", "USS Rinehart", "USS Gustafson", "USS O'Neill", "USS Stern" en de "USS Eisner" werden respectievelijk in dienst gesteld als de Hr.Ms. Van Amstel, Hr.Ms. De Bitter, Hr.Ms. Van Ewijck, Hr.Ms. Dubois, Hr.Ms. De Zeeuw en Hr.Ms. Van Zijll. Toen de nieuwe schepen in 1950 en 1951 werden opgehaald uit de Verenigde Staten, moest het vliegkampschip, de Hr.Ms. Karel Doorman, tijdelijk uit dienst worden gesteld om voldoende bemanningen voor de overtocht samen te kunnen stellen.

Inzet
De fregatten van de "Van Amstelklasse" waren uitgerust met een diesel electric tandem motor drive. Vier diesels leverden samen 6000pk voor een maximum vaart van 19 knopen. Het bereik van de schepen was aanzienlijk groot: 10.000 zeemijl.
Om beurten werden de fregatten van de "Van Amstelklasse" enige jaren in conservering gehouden. De schepen waren personeelsintensief en slingerbakken. De schepen hebben uitstekende dienst bewezen in Korea, in smaldeel 1 en als stationsschip in Caribisch Nederland.

Verouderd
In de jaren '60 werd duidelijk de de schepen verouderd waren en toe waren aan vervanging. In de jaren '60 werd begonnen met het ontwikkelen van de vervanger van de "Van Amstelklasse" fregatten, wat uiteindelijk resulteerde in de fregatten van de Van Speijkklasse. De zes fregatten van deze klasse werden vanaf 1967 in dienst gesteld. De Amerikaanse fregatten werden in dat jaar buiten dienst gesteld en in 1968 werden de zes fregatten ten bate van de Verenigde Staten voor sloop verkocht aan diverse firma's.

SPECIFICATIES
Afmetingen lengte: 93,2m; breedte: 11,2m; diepgang: 3,3m
Water verplaatsing 1240 ton
Bemanning 220 man
Voortstuwing 4 GM Mod.16-278A diesel motoren met electric drive
Maximale snelheid 21 knopen
Bewapening 3 76mm kanons
6 40mm kanons
Hedgehog
3 dieptebom werpers
Dieptebom rekken
3 21inch torpedobuizen

Cannonklasse Destroyer Escorts
De Destroyer Escorts van de "Cannonklasse" werden tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Verenigde Staten gebouwd. Het eerste schip, de "USS Cannon", werd in 1943 in dienst gesteld. Er zouden 116 destroyers gebouwd worden, maar dit aantal werd gereduceerd naar 72. De bouwtijd van de destroyer escorts bedroeg ongeveer vier maanden. Zes destroyers werden direct naar voltooiing bij de Vrije Franse Strijdkrachten in dienst gesteld. De Destroyer Escorts hebben tijdens de Tweede Wereldoorlog een belangrijke bijdrage geleverd als beschermer van de bevoorrading- en troepentransportschepen tegen de onderzeebootdreiging en aanvallen vanuit de lucht.
De geschatte levensduur van de destroyer escorts was kort, maar veel van de schepen bereikten een leeftijd van 20 jaar. Na de Tweede Wereldoorlog werden een groot aantal destroyer escorts in bruikleen gegeven of verkocht aan andere marines, waaronder Nederland. Momenteel is een voormalige "Cannonklasse" destroyer nog in dienst. De Filipijnse "BRP Rajah Humabon (FF-01)", de voormalige "USS Atherton" was in 2016 nog de enige destroyer escort in actieve dienst.

Mutual Defence Aid Program
Het Mutual Defense Aid Program werd na de Tweede Wereldoorlog in het leven geroepen om de Europese landen te assisteren bij het opbouwen van een krijgsmacht. Het doel van het MDAP programma was ervoor te zorgen dat West-Europa buiten de invloedssfeer van de Sovjet-Unie bleef. Tussen 1948 en 1954 is circa 30miljard dollar ten behoeve van het MDAP uitgegeven door de Verenigde Staten. Het ging hierbij om het leveren van goederen, het opleiden van personeel en het financieren van projecten. De hulp is tot de jaren '60 voortgezet en langzaam afgebouwd. Nederland kreeg in het kader van het MDAP fregatten, onderzeeboten, mijnenvegers en een vliegtuigen. Zodoende kreeg Nederland in 1950 en 1951 zes fregatten van de "Cannonklasse" in bruikleen. De "USS Burrows", "USS Rinehart", "USS Gustafson", "USS O'Neill", "USS Stern" en de "USS Eisner" werden respectievelijk in dienst gesteld als de Hr.Ms. Van Amstel, Hr.Ms. De Bitter, Hr.Ms. Van Ewijck, Hr.Ms. Dubois, Hr.Ms. De Zeeuw en Hr.Ms. Van Zijll. Toen de nieuwe schepen in 1950 en 1951 werden opgehaald uit de Verenigde Staten, moest het vliegkampschip, de Hr.Ms. Karel Doorman, tijdelijk uit dienst worden gesteld om voldoende bemanningen voor de overtocht samen te kunnen stellen.

Inzet
De fregatten van de "Van Amstelklasse" waren uitgerust met een diesel electric tandem motor drive. Vier diesels leverden samen 6000pk voor een maximum vaart van 19 knopen. Het bereik van de schepen was aanzienlijk groot: 10.000 zeemijl.
Om beurten werden de fregatten van de "Van Amstelklasse" enige jaren in conservering gehouden. De schepen waren personeelsintensief en slingerbakken. De schepen hebben uitstekende dienst bewezen in Korea, in smaldeel 1 en als stationsschip in Caribisch Nederland.

Verouderd
In de jaren '60 werd duidelijk de de schepen verouderd waren en toe waren aan vervanging. In de jaren '60 werd begonnen met het ontwikkelen van de vervanger van de "Van Amstelklasse" fregatten, wat uiteindelijk resulteerde in de fregatten van de Van Speijkklasse. De zes fregatten van deze klasse werden vanaf 1967 in dienst gesteld. De Amerikaanse fregatten werden in dat jaar buiten dienst gesteld en in 1968 werden de zes fregatten ten bate van de Verenigde Staten voor sloop verkocht aan diverse firma's.

SPECIFICATIES
Afmetingen lengte: 93,2m; breedte: 11,2m; diepgang: 3,3m
Water verplaatsing 1240 ton
Bemanning 220 man
Voortstuwing 4 GM Mod.16-278A diesel motoren met electric drive
Maximale snelheid 21 knopen
Bewapening 3 76mm kanons
6 40mm kanons
Hedgehog
3 dieptebom werpers
Dieptebom rekken
3 21inch torpedobuizen